Maan ontstond uit frontale botsing aarde en Theia

De maan werd geboren uit een frontale botsing tussen een piepjonge aarde en een embryonale planeet genaamd Theia. Dat concluderen geochemici van de universiteit van Californië in vakblad Science van 29 januari. Hiermee wekken ze het aloude debat over het ontstaan van de maan weer tot leven.

De geochemici van UCLA vergeleken zeven maanstenen met zes vulkanische stenen uit Hawaï en Arizona. De maanmonsters zijn hier gebracht door de Apollo-missies 12, 15 en 17.

Tierra2
Frontale botsing tussen Theia en Aarde. Beeld: Memomiguel, via Wikimedia Commons.

Het chemische bewijs dat ze vonden voor de frontale botsing, draait om een unieke vingerafdruk die voor elke planeet terug te vinden is in de zuurstof-isotopenverhouding. Zuurstof heeft normaal gesproken acht protonen en acht neutronen (O-16). Zwaardere isotopen O-17 en O-18 hebben echter één respectievelijk twee extra neutronen. Het aandeel van de verschillende isotopen in de totale hoeveelheid zuurstof geeft informatie over de omstandigheden waaronder het betreffende materiaal werd gevormd.

De maan en de aarde zijn ‘qua zuurstofisotopen niet van elkaar te onderscheiden’, aldus onderzoeksleider Edward Young. De onderzoekers beroepen zich op technieken van de hoogste precisie, geverifieerd met een nieuwe massaspectrometer.

Theia

Op basis van deze bevinding concluderen zij dat de jonge aarde, slechts 100 miljoen jaar oud, in een frontale botsing vrijwel helemaal samensmolt met planeet-in-wording Theia. De maan ontstond vervolgens uit brokstukken die in het geweld waren weggeslingerd. Daardoor bestaan de aarde en de maan uit dezelfde mix van materialen, afkomstig van Theia en onze puberaarde.

Een frontale botsing met een hypothetische protoplaneet werd in 2012 al geopperd door Matija Ćuk en Sarah Stewart. Deze theorie zou kunnen verklaren waarom de kern van de aarde groter is dan verwacht.

In 2014 schreef een Duits team echter eveneens in Science dat de maan wel degelijk een unieke vingerafdruk had. Er werd toen gesteld dat Theia wellicht het basismateriaal voor de maan had geleverd na een schampschot met de aarde.

Bijbels bewijs

Het maanprobleem: opgelost.
Het maanprobleem: opgelost. (1928) Door Aëro-dilettant. Uitgever: Luctor et Emergo.

Het idee dat de maan is ontstaan uit de aarde na een catastrofale kosmische botsing gaat zelfs nog verder terug. Het maanprobleem: opgelost is de titel van een fascinerend boekje uit 1928.

De argumenten die de auteur van dat boekje aandroeg, zijn op zijn zachtst gezegd achterhaald. Volgens ‘Aëro-dilettant’ is bijvoorbeeld de ouderdom van Methusalem een bijbels bewijs voor deze botsing. Zo’n hoge leeftijd kan volgens hem alleen behaald worden als de jaren korter waren. Met andere woorden: de aarde moet finaal uit haar baan geslagen zijn door kosmisch geweld.

Nu voeren wetenschappers dus opnieuw bewijs aan voor een frontale botsing. Hoewel bewijs? Wetenschappelijk gezien kun je nooit bewijzen dat twee vingerafdrukken van dezelfde persoon komen, je kunt hoogstens benadrukken hoe onwaarschijnlijk veel ze op elkaar lijken.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste wetenschapsnieuws? Meld je nu aan voor de New Scientist nieuwsbrief.

Lees verder:

7 Reacties

  • Caroline

    | Beantwoorden

    Ik snap het niet. De aarde werd finaal uit haar baan geslagen mét Methusalem erop ?

  • Jack

    | Beantwoorden

    Voor deze theorie moet je wel een groot geloof hebben. Er was een botsing, en uit de restanten ontstaat de maan in een perfecte baan om de aarde. Een wat kleinere baan en hij knalt uiteindelijk op de aarde, en een wat grotere baan en de aantrekkingskracht naar de aarde schiet tekort, en de maan verdwijnt in de ruimte. Dat perfecte evenwicht duurt nu al 4,5 miljard jaar.

    • Caroline

      | Beantwoorden

      Nou Jack, ik denk dat het wel kan. Maar niet dat de maan als één groot blok uit de aarde gegooid is. Het zou kunnen als er een heel grote hoeveelheid brokstukken uit de aarde geslagen zijn, die uiteindelijk zijn samengeklonterd als de Maan zoals we die nu kennen. Ik heb het gevoel, maar ja het is maar een gevoel, dat kleinere brokken gemakkelijker een baan zullen gaan volgen dan één groot brokstuk. Toch zie je bij vele planeten, zowel manen als ringen, wat erop wijst dat de natuur kennelijk de neiging heeft tot de creatie van dit soort structuren.

    • Femme Verbeek

      | Beantwoorden

      @Jack
      Nee hoor, banen van hemellichamen om elkaar zijn altijd stabiel. Hoger of lager of lager maakt niet uit, dat correspondeert gewoon met een andere energie inhoud. Zolang die energie niet verandert blijft de Maan waar hij is.
      De eb en vloed beweging remt de draaiing van Aarde steeds een beetje af. Die energie wordt toegevoegd aan de baanenergie van de maan. Het resultaat is dat de dag steeds langer duurt en de Maan steeds verder van de Aarde komt te staan, ongeveer 4cm/jaar.

    • Nico W

      | Beantwoorden

      Die twee situaties hebben zich bij allerlei botsingen voorgedaan. Slechts een heel enkele botsing resulteert in het ontstaan van een maan.

  • Jelle

    | Beantwoorden

    ‘Perfecte evenwicht’, Jack?
    Helemaal niet, hoor. De maan stond bij haar ontstaan heel wat dichter bij de aarde dan vandaag de dag. Bovendien gaat die beweging nog steeds door. Langzaam maar zeker verwijdert de maan zich van de aarde.

  • Hans Diphoorn

    | Beantwoorden

    Ik schrijf dit op 14 -03 – 2018 zojuist las ik een vernieuwde versie van deze theorie; als ik dat tenminste zo mag noemen. Het is een verder geperfectioneerd model voor het ontstaan van de maan. Voor mij is dit wel het bewijs dat het ontstaan van ons hele zonnestelsel naast een “organische groei” ook een langdurig inferno van inslaande asteroïden is geweest, die de planeten heeft gevormd. Asteroïden: brokstukken bestaande uit alle elementen van het periodiek systeem van Mendelejef, gevormd, ontstaan in sterren van >10 zonsmassa’s, na een supernova. Ook wij zijn “hergebruikt” sterrenstof.

Plaats een reactie