Schildpadschild was geen schild

Het schildpadschild ontwikkelde zich in eerste instantie niet als beschermend pantser, maar als stabiele basis om te graven, stelt een internationale groep paleontologen.

Eunotosaurus_africanus
De voorouders van de schildpad, zoals deze Eunotosaurus africanus, hebben de massasterfte van 250 miljoen jaar geleden mogelijk overleefd dankzij hun gewoonte om holen te graven. Beeld: Smokeybjb via Wikimedia Commons

De onderzoekers kwamen tot deze conclusie dankzij de ontdekking van fossielen van de oudste voorouder van de moderne schildpad, de Eunotosaurus africanus, die zo’n 260 miljoen jaar geleden in Zuid-Afrika leefde.

De Eunotosaurus had grote klauwen en spieren, en de verbrede ribben, eigenschappen die kenmerkend zijn voor gravers. Waarschijnlijk zorgden de brede ribben voor een stabiele basis om holen te graven en zo te ontsnappen aan de hevige, droge omstandigheden van het oude Zuid-Afrika.

Ribben

De onderzoekers verwachtten dat er een andere reden dan bepantsering moest zijn voor het verbreden van de ribben, omdat het de snelheid van het dier beperkt en de ademhaling moeilijker maakt. Bovendien dragen verbrede ribben pas bij aan bescherming wanneer ze geheel gefuseerd zijn, zoals bij moderne schildpadden.

Een extra aanwijzing vonden de onderzoekers aan de kop van het dier. Aan de botstructuur konden ze afleiden dat de ogen van de Eunotosaurus aangepast waren aan weinig licht.

De onderzoekers denken dat het graven van holen mogelijk ook verklaart hoe de voorouders van de schildpad de massasterfte van 250 miljoen jaar geleden hebben overleefd.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste wetenschapsnieuws? Meld je nu aan voor de New Scientist nieuwsbrief.

Lees verder:

Over de auteur

Karlijn Klei

Karlijn Klei studeert biologie aan de Universiteit van Amsterdam en is stagiair bij New Scientist.



Plaats een reactie